Αρσενικοί και Θηλυκοί Σκύλοι: Διαφορές Συμπεριφοράς

Οι απόψεις για τις διαφορές συμπεριφοράς μεταξύ αρσενικών και θηλυκών σκύλων ποικίλες. Τι λέει όμως η επιστήμη; Δυστυχώς, δεν έχει πραγματοποιηθεί μεγάλη έρευνα σχετικά με τις διαφορές συμπεριφοράς ανάμεσα σε αρσενικούς και θηλυκούς σκύλους. Μεταξύ των επικρατέστερων απόψεων που υποστηρίζονται από επαγγελματίες είναι ότι: Στις φυλές που έχουν την τάση να είναι κυρίαρχες, όπως οι Rottweiler και Akita, οι θηλυκοί σκύλοι φαίνεται να είναι πιο χαλαροί. Σε φυλές σκύλων που έχουν τη φήμη ότι είναι πιο ήπιες, όπως η Retriever, υπάρχουν λιγότερες αντιληπτές διαφορές στη συμπεριφορά των αρσενικών και των θηλυκών σκύλων. Ωστόσο, δεν υπάρχει διαθέσιμη πραγματική έρευνα που να αποδεικνύει αυτές τις απόψεις. Καθώς οι ορμόνες έχουν επίδραση στη συμπεριφορά ενός σκύλου, οι αρσενικοί σκύλοι είναι γενικά πιο εδαφικοί, πιο ανεξάρτητοι (δίνουν λιγότερη προσοχή στους ανθρώπους) και πιο επιθετικοί από ότι οι θηλυκοί. Η εκπαιδεύτρια σκύλων και συγγραφέας Dr McConnell αναφέρει ότι στο βιβλίο “Genetics and the Social Behavior of the Dog”, οι Scott & Fuller εξέτασαν αν το φύλο είχε επιρροή στις συναισθηματικές αντιδράσεις των σκύλων· κατά μέσο όρο οι θηλυκοί βαθμολογήθηκαν με 5,0 βαθμούς και οι αρσενικοί με 4,9 – με άλλα λόγια, δεν βρέθηκε διαφορά.   Η ίδια ειδικός απηύθυνε ερώτημα για τις διαφορές συμπεριφοράς των σκύλων βάσει φύλου σε πιστοποιημένους ειδικούς συμπεριφοράς σκύλων, κτηνίατρους και εκπαιδευτές σκύλων της αστυνομίας και του στρατού· οι περισσότεροι από τους ερωτηθέντες δήλωσαν ότι τόσο στην εκπαίδευση, όσο και στις επιδόσεις, η προσωπικότητα και το παρελθόν κάθε σκύλου ήταν πιο σημαντικοί παράγοντες από το φύλο. Επίσης, πολλές από τις απαντήσεις εξέφρασαν ότι οι αρσενικοί σκύλοι ωριμάζουν πιο αργά από τους θηλυκούς, περιγράφοντας τους νεαρούς έφηβους αρσενικούς ως «λιγότερο εστιασμένους από τους θηλυκούς». Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση, δεδομένου ότι και στους ανθρώπους τα κορίτσια είναι γνωστό ότι ωριμάζουν γρηγορότερα από τα αγόρια. Αν και κανένας κτηνίατρος δεν επιβεβαίωσε ότι αυτό ισχύει και στους σκύλους, κάτι τέτοιο δεν ακούγεται παράλογο. Μια άλλη διαφορά μεταξύ αρσενικών και θηλυκών σκύλων είναι ότι οι αρσενικοί κυριαρχούν σε ορισμένους τύπους διαγωνισμών, όπως στο μάζεμα των κοπαδιών, την προστασία και την ανάκτηση. Όμως, στους διαγωνισμούς αυτούς συμμετέχουν πάντοτε μη στειρωμένοι σκύλοι. Το γεγονός αυτό είναι σημαντικό γιατί κανένας δεν θα επιλέξει να επενδύσει χρόνο και χρήματα σε θηλυκό σκύλο για συμμετοχή σε διαγωνισμούς, αφού λόγω οίστρου και εγκυμοσύνης ο διαθέσιμος χρόνος για εκπαίδευση των θηλυκών σκύλων περιορίζεται στο μισό. Μια άλλη εξήγηση είναι ότι οι αρσενικοί σκύλοι είναι ανταγωνιστικότεροι υπό συνθήκες πίεσης – λόγω τεστοστερόνης. Τέλος, υπάρχει μια άλλη πιθανή επίδραση στη συμπεριφορά των αρσενικών και θηλυκών σκύλων, που αυτή τη φορά σχετίζεται με την ανθρώπινη συμπεριφορά απέναντί τους. Η McConnell παραδέχεται ότι ο τρόπος που εκπαιδεύει σκύλους είναι πιθανό να επηρεάζεται από το φύλο τους: «Ίσως ασυνείδητα, η συμπεριφορά όλων μας αλλάζει σημαντικά ανάλογα με το φύλο του σκύλου, καθώς υπάρχουν διαφορετικές κοινωνικές και πολιτισμικές προσδοκίες για το πώς θα πρέπει να συμπεριφέρονται οι αρσενικοί και οι θηλυκοί σκύλοι αντίστοιχα». Αν και μικρής έκτασης, η πιο σημαντική έρευνα για τις διαφορές συμπεριφοράς μεταξύ αρσενικών και θηλυκών σκύλων πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης το 2011. Οι ερευνητές δημιούργησαν ένα σύστημα με μπάλες του τένις που συνδέονταν κρυφά με χορδές και εξέτασαν 25 αρσενικούς και 25 θηλυκούς σκύλους, οι οποίοι παρακολούθησαν τέσσερα διαδοχικά σενάρια: Μια μικρή μπάλα που εξαφανιζόταν και επανεμφανιζόταν. Μια μεγάλη μπάλα που εξαφανιζόταν και επανεμφανιζόταν. Μια μεγάλη μπάλα να εξαφανίζεται και να εμφανίζεται μια μικρή μπάλα. Μια μικρή μπάλα να εξαφανίζεται και να εμφανίζεται μια μεγάλη μπάλα. Τα δύο πρώτα σενάρια ήταν οι “αναμενόμενες” συνθήκες, δηλαδή σύμφωνες με τους νόμους της φύσης, ενώ τα σενάρια 3 και 4, στα οποία μια μπάλα φαινόταν να μικραίνει ή να μεγαλώνει, ήταν οι “απροσδόκητες” συνθήκες. Οι ερευνητές μέτρησαν το κατά πόσο οι σκύλοι είχαν την ικανότητα να κατανοήσουν ότι είχε συμβεί κάτι απροσδόκητο ή αδύνατο, μετρώντας πόση ώρα κοίταζαν τη διαφορετικού μεγέθους αναδυόμενη μπάλα. Τα πειράματα αυτά είναι παρόμοια με εκείνα που χρησιμοποιούνται για την κατανόηση της βρεφικής γνώσης: “Εάν συμβεί κάτι αναπάντεχο ή αδύνατο, τα παιδιά και τα ζώα θα κοιτάξουν περισσότερο στο γεγονός”, δήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας Corsin Müller. Με την πρώτη ματιά, οι σκύλοι έδειχναν να κοιτούν περισσότερο όταν η μπάλα φαινόταν να μικραίνει ή να μεγαλώνει. Αλλά όταν οι ερευνητές ανέλυσαν τα αποτελέσματα βάσει φύλου των σκύλων, διαπίστωσαν ότι οι αρσενικοί δεν είχαν παρατηρήσει τίποτα περίεργο.   Κατά μέσο όρο, οι θηλυκοί σκύλοι κοίταζαν τις «απροσδόκητες» συνθήκες για περισσότερα από 30 δευτερόλεπτα, δηλαδή υπερτριπλάσιο χρόνο σε σχέση με τα 10 δευτερόλεπτα των αρσενικών. Οι χρόνοι που κοίταζαν τις μπάλες να αλλάζουν μέγεθος ήταν για τους αρσενικούς σκύλους ίδιοι με εκείνους που κοίταζαν όταν το μέγεθος των μπαλών δεν άλλαζε. Οι διαφορές αυτές προέκυψαν ανεξάρτητα από τις φυλές σκύλων που συμμετείχαν, αν ήταν καθαρόαιμοι ή ημίαιμοι, τα μεγέθη τους, και τη στείρωση. Οι ερευνητές δεν είναι σίγουροι για το που οφείλονται αυτές οι διαφορές, αλλά οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι το εύρημα δείχνει πως οι αρσενικοί σκύλοι εμπιστεύονται συχνότερα τη μύτη τους, ενώ οι θηλυκοί εμπιστεύονται περισσότερο τα μάτια τους. Ο Müller και οι συνάδελφοί του πιστεύουν ότι οι οπτικές διαφορές των θηλυκών και αρσενικών σκύλων είναι απίθανο να οφείλονται σε εξελικτικούς παράγοντες· ωστόσο, ο Stanley Coren, ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολούμπια στον Καναδά διαφωνεί, υποστηρίζοντας ότι σχεδόν κάθε φορά που εντοπίζονται διαφορές φύλου μπορεί να βρεθεί ένας εξελικτικός λόγος που εξηγεί γιατί αυτό συμβαίνει. Υποθέτει ότι οι όταν οι θηλυκοί σκύλοι παρακολουθούν τα κουτάβια τους (τα οποία σχεδόν όλα μυρίζουν το ίδιο) είναι πιθανό να βασίζονται περισσότερο στην όρασή τους. Ή ίσως να υπάρχει κάποιο είδος συμβιβασμού και συνεργασίας με τους αρσενικούς οι οποίοι είναι πιο προσανατολισμένοι στις μυρωδιές, και ενδεχομένως έτσι να εξηγείται η λιγότερη προσοχή τους στις οπτικές διαφορές. Τελικά, ενώ οι διαφορετικές φυλές και το φύλο μπορούν να επηρεάσουν τη γενική προσωπικότητα ενός σκύλου, η καλή φροντίδα, η αγάπη και η σωστή κοινωνικοποίηση έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο στη συνολική συμπεριφορά του. Πηγές Doghealth.com (n.d.) Behavioral Differences Between Male and Female Dogs Fields, H. (2011) “Female Dogs Aren’t Easily Fooled”, Science, 26 April McConnell, P. (2009) “What are the Differences Between Male and Female Dogs? Do Male and Female

Οι Επιπτώσεις της Στείρωσης στη Συμπεριφορά των Σκύλων

Οι περισσότερες και πιο έγκυρες έρευνες δείχνουν ότι οι επιπτώσεις της στείρωσης στη συμπεριφορά των σκύλων είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενες. Τελευταία Αναθεώρηση: 23/02/2018 Πολλοί ειδικοί και φορείς υποστηρίζουν ότι η στείρωση θα λύσει τα προβλήματα συμπεριφοράς των σκύλων και την προτείνουν ανεπιφύλακτα, συνδέοντάς τη συχνά με την υπεύθυνη κηδεμονία σκύλου. Για παράδειγμα, στην ιστοσελίδα του Συλλόγου Προστασίας Αδέσποτων Ζώων γράφεται ότι «τα ζώα έχουν πιο ήρεμη συμπεριφορά όταν στειρώνονται», ενώ στον ιστότοπο της Ελληνικής Φιλοζωικής Εταιρίας αναφέρεται ότι «Υπεύθυνος (κηδεμόνας σκύλου) είναι εκείνος που προστατεύει ένα ζώο από το να γεννήσει δεκάδες άλλα… εκείνος που ξεκινάει να στειρώσει το δικό του ζώο…». Αν και οι δύο φορείς που αναφέρθηκαν παρουσιάζουν ως βασικό επιχείρημα υπέρ της στείρωσης τον έλεγχο των ανεπιθύμητων γεννήσεων για τον περιορισμό των αδέσποτων σκύλων (το οποίο είναι όντως ένα σημαντικό πρόβλημα), οι ισχυρισμοί της “πιο ήρεμης συμπεριφοράς” και της “υπευθυνότητας” δεν φαίνεται να έχουν επιστημονική βάση. Για την ακρίβεια, υπάρχουν έρευνες που εξήγαγαν θετικά συμπεράσματα για τις στειρώσεις σε επίπεδο συμπεριφοράς των σκύλων, και άλλες που έδειξαν ότι η επέμβαση επιδείνωσε τη συμπεριφορά τους. Κατά τη γνώμη μας, η δεύτερη κατηγορία ερευνών είναι πιο αξιόπιστη – κυρίως λόγω της καλύτερης μεθοδολογίας που ακολουθήθηκε, αλλά και του μεγαλύτερου δείγματος σκύλων που μελετήθηκαν. Θα καταγράψουμε και τις δύο κατηγορίες ερευνών, ξεκινώντας από εκείνες που κατέδειξαν θετικές, ή κυρίως θετικές επιπτώσεις από τη στείρωση σκύλων σε επίπεδο συμπεριφοράς. Έρευνα του 1990 σε 209 αρσενικούς και 382 θηλυκούς σκύλους έδειξε ότι η στείρωση βελτίωσε ή εξάλειψε τα προβλήματα συμπεριφοράς στο 74% των αρσενικών και στο 59% των θηλυκών σκύλων. Στον αντίποδα, 10 από τους θηλυκούς σκύλους έδειξαν περισσότερη επιθετικότητα, ενώ 4/10 των αρσενικών και 3/10 των θηλυκών σκύλων έτρωγαν περισσότερο και πρόσθεσαν βάρος μετά τη στείρωση (Heidenberger & Unshelm, 1990). Οι ερευνητές περιγράφουν το χαρακτήρα των στειρωμένων σκύλων ως «αφοσιωμένους, φιλικούς και ευγενικούς». Ακόμη, σημειώνουν ότι οι αλλαγές στη συμπεριφορά μετά τη στείρωση εξαρτώνται από πολλές επιρροές, όπως είναι οι συνθήκες στην οικογένεια του κηδεμόνα, ο χρόνος διεξαγωγής της στείρωσης, οι συνθήκες διαβίωσης και αν είχαν συναναστροφές με άλλους σκύλους. Σε έρευνα του 1997 που πραγματοποιήθηκε σε 57 αρσενικούς σκύλους ηλικίας 2 έως 7 ετών που είχαν επιδείξει ανεπιθύμητες συμπεριφορές πριν τη στείρωση, διαπιστώθηκε βελτίωση στο μαρκάρισμα περιοχών μέσω ούρησης, στο καβάλημα και στην περιπλάνηση (Neilson κ.ά., 1997). Πιο συγκεκριμένα, στο 40% των σκύλων καταγράφηκε βελτίωση κατά 90%, ενώ στο υπόλοιπο 60% η βελτίωση ήταν 50% στους παραπάνω τομείς. Όσον αφορά την επιθετικότητα σε άλλους σκύλους και σε μέλη της οικογένειας, σημειώθηκε βελτίωση μεγαλύτερη από 50% στο 25% των σκύλων. Τα αποτελέσματα έρευνας στη συμπεριφορά 122 σκύλων έδειξαν ότι υπήρξε βελτίωση στην επιθετικότητα, στην περιπλάνηση και στη μη φυσιολογική ούρηση στο 60% των σκύλων. Οι παρενέργειες περιελάμβαναν περισσότερη όρεξη για φαγητό, μειωμένη φυσική δραστηριότητα και αύξηση του σωματικού βάρους σχεδόν στους μισούς σκύλους (Maarschalkerweerd κ.ά., 1997). Η πιο πρόσφατη έρευνα πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Osnabrück το 2017 και συγκαταλέγεται σε εκείνες που έδειξαν ότι η στείρωση είχε κατά βάση αρνητικές επιπτώσεις στη συμπεριφορά των σκύλων.   Σε αυτή την έρευνα έλαβαν μέρος 18 αστείρωτοι και 16 στειρωμένοι αρσενικοί σκύλοι, ενώ συμπεριλήφθηκαν ακόμη 158 σκύλοι από άλλη έρευνα και από μελέτες περιπτώσεων συμβουλευτικής φύσης του Πανεπιστημίου. Τα αποτελέσματα έδειξαν βελτίωση των στειρωμένων σκύλων σε σχέση με το μύρισμα και το γλείψιμο της γεννητικής περιοχής, το χτύπημα των δοντιών και την παρενόχληση άλλων σκύλων. Εντούτοις, οι σκύλοι που στειρώθηκαν επέδειξαν τάση για περισσότερη συναισθηματική αστάθεια σε στρεσογόνες καταστάσεις, καθώς επίσης και τάση για συχνότερη επιθετικότητα και φοβία (Kaufmann κ.ά., 2017). Οι πιο σημαντικές έρευνες για τις αρνητικές συνέπειες της στείρωσης στη συμπεριφορά των σκύλων είναι δύο, και χρησιμοποίησαν το Ερωτηματολόγιο Συμπεριφορικής Αξιολόγησης και Έρευνας Σκύλων – “Canine Behavioral Assessment and Research Questionnaire” (C-BARQ). Το συγκεκριμένο ερωτηματολόγιο αναπτύχθηκε από τους Hsu & Serpell το 2003, αποτελείται από 101 ερωτήσεις, και αποτελεί την πιο αξιόπιστη έως σήμερα μέθοδο αξιολόγησης ύπαρξης προβλημάτων συμπεριφοράς των σκύλων και της σοβαρότητάς τους. Επίσης, οι δύο αυτές έρευνες εξέτασαν συνολικά περίπου 18.500 σκύλους, γεγονός που προσθέτει ακόμη μεγαλύτερη αξιοπιστία στα αποτελέσματα που προέκυψαν. Η πρώτη έρευνα πραγματοποιήθηκε από τους Duffy & Serpell το 2006 και εξέτασε 2 ομάδες σκύλων, αποτελούμενες από 1.552 και περισσότερους από 6.000 σκύλους αντίστοιχα. Η έρευνα καταλήγει στο εξής συμπέρασμα: «Για τις περισσότερες συμπεριφορές, η στείρωση σχετίστηκε με χειρότερη συμπεριφορά, σε αντίθεση με την επικρατούσα άποψη» (Duffy & Serpell, 2006, σελ. 15). Πιο συγκεκριμένα, οι στειρωμένοι αρσενικοί σκύλοι επέδειξαν σημαντικά μεγαλύτερη επιθετικότητα, φοβία και νευρικότητα ανεξάρτητα από την ηλικία της στείρωσης, λιγότερη ανταπόκριση στα συνθήματα, και ήταν πιο δύσκολο να εκπαιδευτούν. Αντίστοιχα, οι στειρωμένοι θηλυκοί σκύλοι επέδειξαν μεγαλύτερη επιθετικότητα σε ανθρώπους και σε άλλους σκύλους, περισσότερη φοβία και ευαισθησία στο άγγιγμα, συχνότερο ζητιάνεμα και κλέψιμο φαγητού, λιγότερη ενεργητικότητα, συχνότερο κύλισμα σε περιττώματα και βρώση περιττωμάτων, περισσότερο γλείψιμο ανθρώπων και αντικειμένων, υπερβολική αυτο-περιποίηση και αυξημένο γάβγισμα (Duffy & Serpell, 2006). Η άλλη έρευνα αποτελεί μεταπτυχιακή διατριβή που κατατέθηκε σε Κολέγιο της Ν. Υόρκης από τις Farhoody & Zink το 2010 έχοντας εξετάσει τη συμπεριφορά 10.839 σκύλων. Ακολουθεί το συμπέρασμα: «Τα στοιχεία μας δείχνουν ότι η συμπεριφορά των στειρωμένων σκύλων είναι σημαντικά διαφορετική από αυτή των μη στειρωμένων με τρόπους που έρχονται σε αντίθεση με την επικρατούσα άποψη. Μεταξύ των ευρημάτων, οι στειρωμένοι σκύλοι ήταν περισσότερο επιθετικοί, φοβισμένοι, ευέξαπτοι, και λιγότερο εκπαιδεύσιμοι από τους μη στειρωμένους σκύλους» (Farhoody & Zink, 2010, σελ. 1). Ανάλογα με το είδος επιθετικότητας (π.χ. στον κηδεμόνα τους ή σε ξένους), η αύξησή της ως αποτέλεσμα της στείρωσης κυμάνθηκε μεταξύ 20% και 50%, τόσο στους αρσενικούς όσο και στους θηλυκούς σκύλους. Παρομοίως, και στα δύο φύλα σημειώθηκε αύξηση της φοβίας κατά περίπου 31% και της ευαισθησίας στο άγγιγμα κατά περίπου 33%. Από τις έρευνες αυτές προκύπτει ότι ουσιαστικά η μοναδική θετική επίδραση της στείρωσης στη συμπεριφορά των σκύλων είναι η μείωση του μαρκαρίσματος περιοχών μέσω ούρησης κατά περίπου 68% (Coren, 2017). Και οι δύο έρευνες συμφωνούν στο ότι τα παραπάνω προβλήματα συμπεριφοράς ισχύουν ανεξάρτητα από την ηλικία στην οποία έγινε η στείρωση. Άλλα προβλήματα συμπεριφοράς, όπως είναι η προσκόλληση, η αναζήτηση προσοχής και η συμπεριφορά αποχωρισμού έδειξαν πιο ουσιαστική εξάρτηση από την ηλικία της στείρωσης. Σε γενικές γραμμές, όσο πιο νωρίς

Οι Επιπτώσεις της Στείρωσης στην Υγεία των Σκύλων

Σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση, οι επιπτώσεις της στείρωσης στην υγεία των σκύλων δεν είναι πάντοτε ή μόνο θετικές.  Τελευταία Αναθεώρηση: 28/08/2025 Η απόφαση για στείρωση του σκύλου ή όχι αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα διλήμματα που θα αντιμετωπίσουν οι περισσότεροι κηδεμόνες σκύλων, με τις σχετικές γνώμες να διίστανται στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς. Τα τελευταία χρόνια τείνει να επικρατήσει και στη χώρα μας η (αμερικάνικης προέλευσης) άποψη ότι η στείρωση του σκύλου ισοδυναμεί με υπευθυνότητα από την πλευρά του κηδεμόνα, ενώ αντίστοιχα η μη στείρωση υπονοεί ανευθυνότητα. Στις ΗΠΑ οι στειρωμένοι αρσενικοί σκύλοι αντιστοιχούν σε περισσότερους από το 90% του πληθυσμού και σε πολλές πολιτείες επιβάλλονται πρόστιμα στους κηδεμόνες, ή απαγορεύεται η είσοδος των αστείρωτων σκύλων στα πάρκα (Korneliussen, 2011). Αντίθετα, στην Ευρώπη η πρακτική της στείρωσης εφαρμόζεται σε σημαντικά μικρότερο βαθμό· τα ποσοστά αστείρωτων σκύλων επί του συνολικού πληθυσμού είναι 99% στη Σουηδία, 57% στην Ουγγαρία, και 46% στη Βρετανία (Gretes Torres de la Riva κ.ά., 2013). Η Korneliussen εξηγεί πως οι διαφορές αυτές οφείλονται εν μέρει στα διαφορετικά δεδομένα που αντιμετωπίζει η κάθε χώρα, όπως είναι ο αριθμός των αδέσποτων σκύλων. Τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, ως βασικό επιχείρημα υπέρ της στείρωσης των σκύλων παρουσιάζεται ο έλεγχος των γεννήσεων. Το τελευταίο διάστημα εκτυλίσσεται και στη χώρα μας καμπάνια που υποστηρίζει τη στείρωση των σκύλων προκειμένου να περιοριστούν οι ανεπιθύμητες γεννήσεις. Αναμφίβολα, οι αδέσποτοι σκύλοι είναι ένα υπαρκτό και ουσιαστικό πρόβλημα σε πολλές χώρες: Σύμφωνα με εκτενές ρεπορτάζ του BBC (2015) οι αδέσποτοι σκύλοι στην Ελλάδα είναι περισσότεροι από 1.000.000, αριθμός που έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, καθώς πολλοί εγκαταλείπουν τους σκύλους τους (και) λόγω της κρίσης. Σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχουν περίπου 750 εκ. σκύλοι, από τους οποίους περίπου οι 7 στους 10 είναι αδέσποτοι – γεγονός που απειλεί τη δημόσια υγεία, αλλά και την ισορροπία του οικοσυστήματος (Πρατικάκης, 2013). Ταυτόχρονα, πολλοί κτηνίατροι, ειδικοί, φορείς και κηδεμόνες υποστηρίζουν τη στείρωση των σκύλων για λόγους καλύτερης υγείας. Ακολουθούν μερικά παραδείγματα: Σύμφωνα με τον Bowen, η στείρωση μειώνει τις πιθανότητες εμφάνισης καρκίνου του μαστού και των ωοθηκών στους θηλυκούς σκύλους, ενώ ο Olson σημειώνει ότι αν η στείρωση στους θηλυκούς σκύλους πραγματοποιηθεί πριν την εφηβεία, οι πιθανότητες ανάπτυξης καρκίνου του μαστού σχεδόν μηδενίζονται. Στους αρσενικούς, η Holland (2016) αναφέρει ότι η στείρωση ενδέχεται να τους ωφελήσει μειώνοντας τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου των όρχεων και του προστάτη. Στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Φιλοζωικής Εταιρίας αναφέρεται ότι «Η στείρωση των ζώων… είναι επέμβαση που τους δίνει υγεία, ευζωία και τον σεβασμό που αξίζουν». Παρομοίως, ο Αμερικανικός Σύλλογος για την Πρόληψη της Κακομεταχείρισης των Ζώων (ASPCA) προτείνει τη στείρωση για όλους τους σκύλους και αναφέρει ότι με τη στείρωση οι θηλυκοί σκύλοι «θα ζήσουν περισσότερο και υγιέστερα», ενώ οι αρσενικοί «θα αποφύγουν τον καρκίνο των όρχεων και προβλήματα του προστάτη». Θα περίμενε κανείς ότι οι ισχυρισμοί αυτοί, που εκφράζονται σε βαθμό βεβαιότητας, στηρίζονται σε ακλόνητα επιστημονικά δεδομένα. Ωστόσο, οι περισσότερες (και νεότερες) έρευνες δεν επιβεβαιώνουν πειστικά τα παραπάνω οφέλη και εντοπίζουν αρκετές αρνητικές επιπτώσεις της στείρωσης στην υγεία των σκύλων. Το 2007 η Sanborn ανασκόπησε περισσότερες από 50 επιστημονικές έρευνες σχετικά με την επίδραση της στείρωσης στην υγεία των αρσενικών και των θηλυκών σκύλων αντίστοιχα. Στα συμπεράσματα της ανασκόπησης, η οποία είναι δημόσια διαθέσιμη εδώ, αναφέρεται ότι «σύμφωνα με τα στοιχεία, η στείρωση συσχετίζεται με θετικές ΚΑΙ αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία των σκύλων». Η συγγραφέας σημειώνει ότι όσον αφορά τους αρσενικούς σκύλους, στις περισσότερες περιπτώσεις τα προβλήματα υγείας που προκαλούνται από τη στείρωση είναι πιθανό να ξεπεράσουν τα αντίστοιχα οφέλη. Στους θηλυκούς σκύλους, σε πολλές περιπτώσεις τα οφέλη της στείρωσης ενδέχεται να είναι περισσότερα από τα προβλήματα, και αυτό εξαρτάται μεταξύ άλλων από παράγοντες όπως η ηλικία, αλλά και τα ιδιαίτερα προβλήματα υγείας της κάθε φυλής. Ιδιαίτερα όταν η στείρωση γίνεται στην «παραδοσιακή» (για τις ΗΠΑ) ηλικία των 6 μηνών, οι σκύλοι εκτίθενται σε κινδύνους υγείας που θα είχαν αποφευχθεί αν η στείρωση είχε πραγματοποιηθεί σε μεγαλύτερη ηλικία, ή αν δεν γινόταν καθόλου στην περίπτωση πολλών αρσενικών σκύλων όπου δεν είναι ιατρικά απαραίτητη. Προκειμένου να εκτιμηθούν τα οφέλη και τα προβλήματα της στείρωσης θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη παράγοντες όπως η φυλή, η ηλικία, το φύλο, καθώς και άλλοι παράγοντες που αφορούν τον κάθε σκύλο ξεχωριστά (Sanborn, 2007). Η ανασκόπηση καταλήγει ότι: «Βάσει της κτηνιατρικής βιβλιογραφίας, δεν μπορούν να γίνουν γενικές συστάσεις για τη στείρωση που να αφορούν όλους τους σκύλους». Ακολούθησαν και άλλες μελέτες, με σημαντικότερη την ανάλυση νεότερων δημοσιευμένων ερευνών που είχαν ως αντικείμενο τις επιπτώσεις της στείρωσης στην υγεία των σκύλων που έγινε το 2012, η οποία είναι επίσης δημόσια διαθέσιμη εδώ. Τα επικαιροποιημένα συμπεράσματα που προκύπτουν είναι τα ακόλουθα (Beauvais, 2012; Gretes Torres de la Riva κ.ά., 2013; Valente, n.d., a). Τα οφέλη της στείρωσης στην υγεία των αρσενικών σκύλων περιλαμβάνουν: Μηδενισμό του ήδη χαμηλού κινδύνου (πιθανότατα κάτω από 1%) για θάνατο από καρκίνο των όρχεων Μείωση του κινδύνου εμφάνισης μη καρκινογόνων διαταραχών του προστάτη Μείωση του κινδύνου εμφάνισης περιεδρικών συριγγίων.   Στα προβλήματα που προκαλεί η στείρωση στους αρσενικούς σκύλους καταγράφονται: Αν η στείρωση γίνει πριν το 1ο έτος ζωής του σκύλου, υπάρχει σημαντική αύξηση του κινδύνου οστεοσαρκώματος (καρκίνου των οστών) Αύξηση του κινδύνου ανάπτυξης αιμαγγειοσαρκώματος σε ποσοστό 60% Τριπλασιασμός του κινδύνου λεμφοσαρκώματος (καρκίνου του λεμφώματος) στα golden retriever που στειρώνονται πριν την ηλικία των 12 μηνών Τριπλασιασμός του κινδύνου υποθυρεοειδισμού Αύξηση του κινδύνου εμφάνισης προοδευτικών γεροντικών νοητικών προβλημάτων Τριπλασιασμός του κινδύνου παχυσαρκίας Τετραπλασιασμός του χαμηλού κινδύνου (λιγότερο από 0,6%) για καρκίνο του προστάτη Διπλασιασμός του χαμηλού κινδύνου (λιγότερο από 1%) ανάπτυξης καρκίνων του ουροποιητικού Αύξηση του κινδύνου ορθοπεδικών διαταραχών Αύξηση του κινδύνου αρνητικών αντιδράσεων στους εμβολιασμούς Τριπλασιασμός του κινδύνου ατοπικής/αλλεργικής δερματίτιδας Τριπλασιασμός του κινδύνου εξάρθρωσης της επιγονατίδας.   Αντίστοιχα, στους θηλυκούς σκύλους, η στείρωση προσφέρει τα εξής οφέλη (Beauvais, 2012; Gretes Torres de la Riva κ.ά., 2013; Valente, n.d., b): Σχεδόν μηδενίζει τον κίνδυνο εμφάνισης πυομήτρας, η οποία προσβάλλει τους θηλυκούς αστείρωτους σκύλους σε ποσοστό 23% και σκοτώνει το 1% Μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης περιεδρικών συριγγίων Μηδενίζει τον ήδη χαμηλό κίνδυνο (0,5%) εμφάνισης όγκου στη μήτρα, στην τράχηλο και στις ωοθήκες.   Ως προβλήματα